Welkom op Stayin' Alive.

Het vliegtuig waarmee onze reigizers zijn gevlogen is gecrasht, kan jij ons helpen van het eiland te komen?
Meld je dan snel aan en vind de oplossing!

Waterfall of teardrops.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down

Waterfall of teardrops.

Bericht van Isobel op vr dec 14, 2012 5:56 am

OPEN

Hijgend liet Isobel zichzelf neervallen op de rotsen. Het kon haar niet schelen dat het pijn deed. Ze kon haar blik alleen nog maar richten op de waterval, terwijl ze zo op haar rug lag. Elk wild dier dat haar geur op zou vangen, zou haar levend verslonden hebben. Misschien was dat juist de reden waarom ze hier lag. Elke dag keek ze er al naar uit om de waterval van zo dichtbij te bekijken. Zo dichtbij dat het vocht haar lichaam raakte en het geruis alles in haar gedachte overstemde. Het kon haar niets schelen dat het koud was, ze voelde het amper. Ze was er, daar ging het om.
Aangezien ze gewond was en ze niet ver kon reizen, had ze er lang over gedaan om dichtbij de waterval te komen. Isobel wist niet waarom ze het zo graag wilde, maar iets in haar vertelde dat ze er geen spijt van zou krijgen. Ze probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen zodat ze optimaal van dit moment zou kunnen genieten, maar het duurde lang eer het daadwerkelijk lukte. Ze had er een hekel aan, dat steeds maar rustig aan doen om te herstellen. Dat was vast de reden dat ze dat nog niet had gedaan.
Uiterste voorzichtig duwde ze zichzelf overeind, haar gezicht naar de watervallen gekeerd. Ze liet haar adem ontsnappen toen ze eindelijk zat en kon kijken naar wat ze bereikt had. Tevreden sloeg ze haar armen om zich heen en genoot van het uitzicht. Het enige wat er gebeurde, was dat er steeds maar weer water naar beneden bleef storten. Er kwam geen einde aan. Net als op dit eiland, niemand had nog alle plekjes onderzocht. Isobel wist dat ze niet de eerst was die de waterval bereikte, sommige hadden zelfs al eens geprobeerd naar boven te klimmen, maar dat zou gekkenwerk zijn in haar ogen.
Plotseling voelde ze een druppel over haar wang rollen. Snel veegde ze het weg met de rug van haar hand. Waarom zou ze dat doen? Er zou hier toch niemand langs komen. Misschien was dit de plek waar ze alles los zou mogen laten van zichzelf, haar tranen de vrije loop mocht laten gaan.
De mensen in het kamp vertelde steeds tegen elkaar wat een groot geluk ze hadden gehad, maar Isobel zag dat anders. Het vliegtuig waar ze allemaal in zaten was gecrasht, en op een eiland terechtgekomen dat nota bene niet eens op een kaart stond. Geluk, daaronder verstond ze iets heel anders. Nog een traan. Ze haalde diep adem. Geluk was aankomen op de plaats van bestemming, een leven opbouwen met degene waar je niet zonder kon leven. Isobel was het levende onderzoek om erachter te komen hoe lang iemand zonder haar ware liefde kon overleven. Maanden lang probeerde ze hem al uit haar hoofd te bannen, maar hoe was dat mogelijk? Hij was het enige waarvoor ze nog in leven was. Zelf snapte ze dan ook niet zo goed waarom ze niet gewoon probeerde de waterval te beklimmen. Niemand had dat ooit overleefd... Ze vroeg zich af waarom ze nog niet was doodgebloed, waarom de tijd zo langzaam ging en gebroken harten nooit geheeld konden worden. De vraag die haar het meeste bezighield durfde ze niet weer op te halen, het zou weken duren om het weer weg te krijgen. Kort schudde haar hoofd even, alsof ze daarmee die gedachte zou kunnen wissen. Isobel's wangen waren nu nat, zowel van de tranen als van de waterval.
Haar bezitten die gevonden waren in het vliegtuigwrak, waren niets meer dan wat overblijfselen van haar handbagage, een pen, een notitieboekje en een literair boek, wat ze inmiddels al stukgelezen had. Helaas was het een roman. Het andere bezit leek wel te branden in haar hand. Een foto, met het doel van haar bestemming erop, geplastificeerd en ingepakt in een klein buideltje, dat ze al haar erg lang bij zich droeg. Haar eerste lerares, tevens haar moederfiguur had het haar ooit gegeven op haar zesde verjaardag. 'Om speciale bezitten met je mee te dragen' Had ze haar op het hart gedrukt. Het was waar.
Ze liet haar verdriet maar komen en komen. Geruisloos stroomde het over haar gezicht en belandde het op de rotsen, waar het uit elkaar spatte en zich verdeelde in duizend kleine stukjes.
Trillend en met veel moeite hees Isobel zich overeind en stond op. De wind speelde met haar lange bruine lokken en liet haar enige beetje hoop op ooit weer contact met haar geliefde vervliegen en naar beneden storten in de waterval. Ze kon er niets aan doen dat het haar steeds zoveel verdriet deed, het moest er alleen gewoon even uit allemaal.
Zo diep verzonken in haar eigen ellende, merkte ze helemaal niet dat er iemand aankwam.


Laatst aangepast door Isobel op wo jan 02, 2013 11:58 pm; in totaal 1 keer bewerkt
avatar
Isobel

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 11-11-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Wauw. Ergens op de wereld.

Paspoort
Leeftijd: 21
Partner: The hardest part of dreaming about you, is having to wake up and remember you'r gone.
Status: Verwond

Profiel bekijken http://www.bitsandbites.actieforum.com

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Jarod op di dec 18, 2012 7:45 am

Hij drukte zijn rechter voorpoot op het eerste natte stuk rots. Het maakte de rots glad, wat een teken was dat hij voorzichtig moest zijn. Echter was dat niet waar Jarod zijn aandacht bij was. Langzaam aan liet hij zijn kop zakken, snoof hij met zijn versterkte hondenneus de geur op, de geur van bloed.. Jarod had het al even geroken, maar nu leek hij steeds meer dichter bij diegene te komen waar de geur ook maar vandaan kwam. Natuurlijk verwachtte Jarod in de eerste instantie een wild dier, in zijn honden staat waarin hij nu verkeerde werkte het goed om het dier te kunnen vangen, zeker als het gewond was. Dan was het min of meer al geen partij meer voor hem. Dat moest ook niet. Jarod kon het zich niet veroorloven om hier gewond te raken. Ook al leefde hij hier zolang hij zich kon herinneren en was hij het eiland praktisch gewoon helemaal gewend, je hoefde maar één keer een wond te krijgen waardoor je zou kunnen dood bloeden dan was het je al fataal.
Langzaam aan volgde Jarod zijn linker voor poot tot dat zijn hele lichaam zich op de rotsen bevond. Jarod liep door, terwijl zijn grijs gekleurde rossige kop laag hing en de geur van bloed alsmaar sterker werd bij elke stap die hij zette, hij kon de geur bijna een opluchting en verrukkelijk noemen. Ja hij had al een aantal dagen niets goeds meer gegeten en hij kon dan ook wel wat goeds gebruiken. Zijn grote massieve maar ook slanke lichaam leek zich makkelijk voort te kunnen bewegen maar juist omdat hij ook zo groot was moest hij meer op passen dat hij niet een verkeerde stap zou zetten.
Na een stuk gelopen te hebben over de rotsen leek hij bij het eindpunt aangekomen te zijn. Jarod sloot voor een moment zijn donkere bruine ogen, hopend op iets goeds terwijl hij zijn kop op tilde, vervolgens opende hij zijn ogen terwijl een diepe zucht zijn bek ontsnapte. Jarod zijn blik viel op een meisje. Een meisje? Nee een mens uberhaubt? Wat deed zij hier ineens? Een andere vliegtuig ramp? Veel vragen dwarrelde door Jarod zijn gedachten's heen maar nu hij er over nadacht meende hij een paar dagen terug ook iets gehoord te hebben. Jarod snoof eens, wat maakte het eigenlijk uit of ze mens was of niet? Ze was gewond, een kans dat ze kon overleven was klein afhankelijk van waar ze gewond was. Maar Jarod ging niet wachten om daar achter te komen. Hij verwachtte niet dat zij zich ineens zou kunnen verdedigen tegen hem, zeker niet op deze natte gladde rotsen. Wat voor hem ook wel een minpunt was trouwens. Maar hij zou er wel uit komen. Jarod stopte verder op haar. Een korte harde en duidelijke blaf ontsnapte zijn bek om haar te waarschuwen, vervolgens liet hij een diepe kille grom horen terwijl zijn nek haren over eind kwamen te staan, als een wolf of op een prooi liep hij op haar af. Zolang hij in zijn honden vorm was voelde hij zich zelfverzekerde bij dit dan als mens, als hij mens was zou het ook vreemd overkomen, dan zou hij gelijk als een kannibaal gezien worden. Ligt begon zijn vacht ook al wat natter te worden door dat hij dichter bij de waterval kwam, zo zag hij er dan ook nog verwilderder en misschien ook wel aanstaanjagender eruit dan hij dacht.

_________________
avatar
Jarod
Admin

Aantal berichten : 29
Registratiedatum : 13-11-12
Leeftijd : 22

Paspoort
Leeftijd: 17
Partner: Love doesn't last long, if they know what monster you are..
Status: Gezond

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Isobel op za dec 22, 2012 2:26 am

Het werd koud en Isobel sloeg haar armen om haar schouders. Ze haalde haar neus op en veegde de laatste tranen van haar rode gezicht. Ze had nooit gedacht dat ze dit zou toegeven, maar ze mistte thuis. Ze drukte haar tanden op elkaar en drukte haar hand tegen haar gewonde zij toen ze ging verzitten. Ze schoof haar T-shirt een stukje omhoog en bekeek de verdere schade die ze had opgelopen bij de tocht naar deze plek. Het zag er niet veel beter uit en ze hield haar adem in toen ze het blauw shirt weer naar beneden schoof. Ze sloot haar ogen en ademde een paar keer diep in en uit, wat haar zwaar viel.
De druppels van de waterval verdwaalde af en toe in de weg naar beneden en kletterde neer op de rotsen of op haar huid. Voorzichtig boog ze naar voren om een hand vol water uit een plasje te vissen wat de overige druppels hadden gevormd. Ze dronk er wat van en gooide de rest in haar gezicht. Isobel zuchtte. Het was fijn en verfrissend. Even daarna gooide ze wat water over haar wond heen, wat ook een tijdje voor een verlichting zorgde.
Ze wist niet hoe lang ze hier al zat, maar de zon was al een stuk gezakt. Wat maakte het ook uit, ze had geen tijdsbesef nodig, ze hoefde alleen maar in te schatten hoe lang ze nodig zou hebben om een veilige plek te vinden voor het donker werd. Haar handen klemde zich om het buideltje en haar oogleden vielen weer dicht.
Plotseling hoorde ze iets wat ze niet zo goed kon plaatsen. Het leek een soort gesnuif of zo, ze wist het niet. Zouden wilde dieren het wagen om hier te komen? De spieren in haar lijf spande zich aan en ze luisterde. Haar instinct vertelde haar stil te blijven zitten en Isobel kon niet veel anders dan ernaar luisteren. Zenuwen gierde door haar lijf, haar adem stokte in keel. Een korte harde blaf liet haar overeind springen. Geschrokken bekeek ze het beest. Het was inderdaad een wild dier. Het leek een reusachtige hond, of een wolfachtig dier, dat er niet echt op uit leek om konijntjes te eten. De adrenaline hielp niet echt mee een overlevingsplan te bedenken. Maar toen het beest gromde, stond Isobel voor ze het wist tegen de rotswand aangedrukt. Ze kon zich niet verdedigen als hij haar aanviel. Ze had een mesje in het buideltje, maar dat was een mesje met de nadruk op 'je'. Ze kon er niet veel mee, maar toch was ze dankbaar dat ze het had. Hijgend bleef Isobel de hond volgen, die nu op haar af kwam. Hij zag haar duidelijk als prooi. Hoewel ze al een aantal keren had gedacht aan het idee om zichzelf van het leven te beroven, had ze er toch niet echt bij nagedacht dat haar dood zou komen door een gigantische hond. Een aantal verdwaalde druppels zaten ook in zijn vacht, waardoor hij er nog bloeddorstiger uitzag dan hij waarschijnlijk normaal al deed.
Langzaam liet Isobel haar adem ontsnappen en bleef ze het dier in de gaten houden. Als ze nu een onverwachte beweging zou maken, zou hij nog agressiever worden en haar dood alleen maar pijnlijker.
Isobel slikte. Waarschijnlijk werd het beest aangetrokken door de wond, die hij wel moest ruiken. Wat was het ook slim om ongewapend een tocht te gaan maken naar een plek vol wilde dieren waar geen beschutting te bekennen was. Wat was het ook slim om van huis weg te lopen en het vliegtuig te pakken dat neer zou storten op dit verdomde eiland. Ze had niet eens in de gaten dat haar spieren het niet meer toe lieten zich zo aan te spannen, dat haar greep om het kleine mesje zich ontspande en er een voorzichtige en onzekere traan over haar wang rolde en langzaam viel en viel tot het de grond raakte. Het leek wel alsof ze het kon horen. Haar zicht werd wazig door het verdriet en ze kon haar moordenaar niet meer in de gaten houden. Al haar verdedigingsmiddelen lieten haar in de steek. En al haar veilige onderkomen. Al haar kracht. Haar benen trilde te erg om te kunnen blijven staan en ze viel neer op haar knieën, vlak bij de kop van de hond.
Isobel keek hem aan, voorzover ze niet verblind werd door tranen. Ze hief haar hand tot deze zijn vacht bijna raakte. ''Doe het alsjeblieft snel...'' Fluisterde ze en liet haar hand weer zakken. Ze had geen idee waarom ze tegen een hond praatte, maar ook niet wat ze anders moest.


Laatst aangepast door Isobel op wo jan 02, 2013 11:58 pm; in totaal 1 keer bewerkt
avatar
Isobel

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 11-11-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Wauw. Ergens op de wereld.

Paspoort
Leeftijd: 21
Partner: The hardest part of dreaming about you, is having to wake up and remember you'r gone.
Status: Verwond

Profiel bekijken http://www.bitsandbites.actieforum.com

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Jarod op ma dec 24, 2012 4:44 am

Jarod naderde het lichaam van het meisje. Het lichaam waar het bloed van weg kwam. Het water liep hem zowat in de bek als hij niet al zo nat was door de druppels van de waterval. Hij had echter honger. Hij had in geen dagen wat goeds kunnen vinden. En nu zat zij hier. Overlevings kans? Haar zo te zien schatte hij deze niet hoog. Wie zou haar dan missen? Misschien familie ergens, waar dan ook. Maar ze hoefden niet te weten dat ze verslonden was door een Ierse wolfshond. Normaal leefden die niet eens in het wild dus ze zouden er nooit achter komen. Daarbij zou niemand hier vrijwillig komen om haar te zoeken. Want iedereen wist, zodra je hier terecht kwam, kwam je er nooit meer van af. Als waarschuwing gaf hij haar een korte blaf. Die hoorde ze duidelijk, het eerste wat ze deed was dat ze gelijk recht schoot. Duidelijk geschrokken van zijn actie. Jarod zijn blik verstrakte lichtjes wat terwijl hij zijn boven lip wat op trok om haar dan ook nog eens extra te waarschuwen, het was iniedergeval een teken dat hij zijn tanden zou gebruiken als het nodig was. Jarod kwam steeds dichter bij haar, terwijl zijn geen kant op kon. Ze had haar lichaam tegen de rotswand aan gedrukt. Zou ze het zo makkelijk opgeven? Waarschijnlijk wel. Het zou een makkelijke prooi voor hem worden, dat was dan ook des te beter voor hem. Als hij zich te goed zou doen aan haar vlees zou hij wel weer even een tijdje vooruit kunnen.
Jarod hield zich groot, dominant ging zijn kop omhoog en zijn borst vooruit zodra hij bij het meisje aan kwam. Zelfs zijn grote lichaam zou nog niet boven haar lengte uit komen, maar het zou niet lang duren of daar zou verandering in gebracht worden. Plotseling zakte het meisje voor hem door haar knieën en kwam ze zo te zitten op de grond. Zo kwam haar hoofd en zijn kop op dezelfde hoogte, althans nu hij zijn kop laag hield. Want zodra hij deze omhoog zou doen zou hij boven haar uit steken. Nu merkte Jarod dan ook de tranen bij haar wangen op. Het was geen water van de waterval, nee ze leek vermoeid te zijn. Verdrietig door het feit dat ze hier zat, en dat ze op het punt stond om uitgemoord te worden door een hond. Oftewel hij zelf. Jarod snoof eens. Een lichte grom ontsnapte dan ook weer zijn bek. Hij moest niet teveel aan die gevoelens denken van haar. Eten, dat was ze, en meer ook niet.
Zo keken ze elkaar voor een moment in de ogen aan. Haar betraande gezicht tegenover zijn rossige kop. Plotseling tilde ze een hand op en raakte daarmee zijn vacht aan. Waarna er dan ook woorden volgde die iets in hem lieten knappen. Ze leek zo zwak, zo zeker van haar dood. Hoe kon ze het zo snel opgeven? Ze maakte haar slanke vingers vrij van zijn vacht.
Net voor dat haar hand de grond weer zou kunnen raken werd deze ineens vast gepakt door een andere hand. De hand trok haar recht waarna een twee hand op haar onderrug werd geplaatst om haar recht te houden. Voor haar stond een donker blonde jongen met heldere grijs blauwe ogen. De hond leek te verdwijnen als sneeuw voor de zon en de jongen was er voor terug gekomen en had het meisje voor hem overreind geholpen. ‘’Was je van plan je leven zo snel weg te geven?’’ Vroeg Jarod zijn rustige stem aan haar. Wat de reden precies ook was geweest. Jarod had het niet gekund, niet nu. Dan moest hij maar iets anders zien te vinden om zich te goed aan te doen.

_________________
avatar
Jarod
Admin

Aantal berichten : 29
Registratiedatum : 13-11-12
Leeftijd : 22

Paspoort
Leeftijd: 17
Partner: Love doesn't last long, if they know what monster you are..
Status: Gezond

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Isobel op vr dec 28, 2012 2:45 am

Haar woorden hadden zwak en vreemd geklonken, maar ze klonken nog vreemder uit de mond van iets wat haar een aantal seconde geleden nog had proberen te vermoorden als een gigantische hond. Isobel had haar hand net van zijn vacht gehaald en plotseling was het geen vacht meer. Ze had gezien hoe de hond zijn poten neerzette op de gladde rotsen, steeds dichterbij kwamen om haar te vermoorden en deze nog geen seconde later gevoeld op haar huid, als handen. De hond was een jongen. Isobel kon zich niet oriënteren op de gebeurtenis die zich net had afgespeeld. Ze kon alleen maar gejaagd ademhalen en zijn hand voelen op haar onderrug, zijn blauwe ogen, die voorheen niet dezelfde kleur waren geweest, in kijken. Isobel hoorde vaag woorden uit zijn mond komen die ze niet goed kon plaatsen. Allemaal lossen letters, geen van alle een geheel. Zo leek Isobel zich nu ook te voelen, alsof haar verstand en haar gevoel mijlen ver uit elkaar lagen, allemaal in kleine stukjes. Toen ze langzaam weer bij elkaar leken te komen, opende Isobel haar mond. Slechts een woord ontsnapte aan haar met stom geslagen stembanden. "Hoe...?" Isobel bleef hem aankijken. Haar verstand viel eindelijk op zijn plaats en bracht verhalen uit het kamp met zich mee.

Het vuur knetterde, de mensen zaten dicht op elkaar. Sommige gewond of ziek, andere kerngezond, maar wel allemaal terneergeslagen, vast zittend op een eiland, niet eens in kaart gebracht. Een vrouw in het gezelschap was nog genoeg bij kennis om de leiding te nemen en ons, met behulp van haar onderzoeken die ze elke dag uitvoerde op het eiland, van alles te leren over de gevaren en voordelen die we tegen het lijf zouden kunnen lopen. Het enige wat Isobel deed was zitten en voor zich uit staren, proberend te omvatten wat er nu precies was gebeurd. Ze kreeg maar de helft van het verhaal mee, maar toch was het blijven hangen. '...Gedaanteverwisselaar, maar dat neemt niet weg dat ze erg agressief kunnen zijn. Ik heb er slechts een ontmoet. Misschien zijn er meerdere. Hij had de vorm van een soort reusachtige hond...' de groep maakte af en toe verschrikte geluiden terwijl Isobel maar bleef zitten, voor zich uit staarde, en af en toe luisterde naar een paar woorden van de leidster.

Isobel scheurde haar blik los van de rotsachtige grond, waar ze zich op gefocust had terwijl ze terug dacht aan enige nuttige informatie en keek de blonde jongen die voor haar stond recht in zijn ogen aan. "Jij bent een gedaanteverwisselaar, is het niet?" Wat zou hij anders zijn? Wie zou hij anders zijn? Hij was net veranderd van een hond naar een mens, het verhaal moest wel waar zijn. Totaal in de war maakte Isobel zich los uit zijn greep en liep een stukje richting de waterval. Daarna draaide ze zich om en keek hem achterdochtig aan. "En je bent gevaarlijk... Waarom heb je me niet gewoon opgegeten?" Ze praatte snel en ietwat angstig, met haar armen over elkaar geslagen. Ze kon de jongen niet laten gaan voordat hij haar zijn verhaal had verteld, dat wist ze. Hoewel de jongen eruit zag alsof hij geen steun nodig had, wist Isobel dat hij het ooit een keer aan iemand moest vertellen. En die iemand zou zij zijn. Ze kon er gewoon niet tegen als mensen rond liepen met problemen. Misschien moest ze zelf beginnen en zou hij dan ook iets vertellen. Het begon steeds kouder te worden en Isobel probeerde wanhopig haar lichaamswarmte bij zich te houden. Ze keek de jongen weer aan. Het kon toch geen kwaad om kennis met hem te maken? Ze had alle afleiding nodig. Haar armen maakte zich los van elkaar en ze liet ze zo ontspannen mogelijk langs haar lichaam hangen. "Wil je weten wie je niet hebt vermoord?" Ze kuchte. Haar keel deed pijn van de lange tijd zwijgen voordat ze hem had ontmoet. "Ik ben Isobel"


Laatst aangepast door Isobel op wo jan 02, 2013 11:59 pm; in totaal 1 keer bewerkt
avatar
Isobel

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 11-11-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Wauw. Ergens op de wereld.

Paspoort
Leeftijd: 21
Partner: The hardest part of dreaming about you, is having to wake up and remember you'r gone.
Status: Verwond

Profiel bekijken http://www.bitsandbites.actieforum.com

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Jarod op za dec 29, 2012 5:02 am

Kalm keek Jarod haar in de ogen aan, alsof het heel normaal was dat na een grote rossige wilde hond, een jongen nu voor haar stond. Haar zelfs had recht getrokken en haar nu vast hield in zijn armen. Het meisje keek hem met een gejaagde ademhaling in de ogen aan, waarschijnlijk niet wetend wat haar over kwam. Jarod bleef echt gewoon nog steeds kalm. Voor hem was het normaal om zo ineens terug te veranderen naar zijn mensen vorm. Echter vergat hij dat voor mensen zoals dit meisje voor hem dat wel een heel ander aan zien was. Na een redelijk lange stilte leek er een antwoord van het meisje te komen. Echter was het enigste wat ze zei; 'hoe..?' Natuurlijk wist Jarod wel wat ze daar mee bedoelde, maar of hij zin had om dat uit te gaan liggen was een tweede. Of ze zou er zelf uiteindelijk achter komen aangezien er genoeg geruchten waren over dit eiland, zelfs over de gedaanteverwisselaars of het zou een mysterie voor haar blijven, want Jarod vertelde er niet al te graag uitgebreid over. Ligt haalde Jarod zijn schouders dan ook even op. Alsof hij geen idee had over waarna ze vroeg.
Voor een moment bleef het stil tussen hen. Jarod vroeg zich voor een moment dan ook af wat er in haar hoofd om zou gaan, het was nog maar de vraag of ze al de geruchten wel kende van het eiland. Misschien had ze er wel nooit van gehoord en wachtte ze nu op een verklaring van hem, al zou ze eerst wel even moeten bij komen leek hem. Hij zag hoe haar blik op de grond gericht was. Alsof daar iets bijzonders was te zien.
Tot dat na even ze hem ineens in de ogen aan keek. Nu kwam dan ook het moment dat ze zich besefte wat hij was. Ze vroeg hem of hij een gedaanteverwisselaar was. Rustig keek hij haar in de ogen. Voordat hij echt een antwoord op haar kon geven trok ze zich al los van hem. Jarod liet haar dan ook gewoon gaan. Kalm stopte hij zijn handen in de zakken van zijn vest. Ze liep een stukje richting de waterval, waarna ze zich omdraaide en hem met een achterdochtige blik in de ogen aan keek. ''Pas op, of je valt'' Was het enige wat Jarod als eerste tegen haar zei. Hij keek dan ook voor een moment naar het stuk rots waar ze op stond waarna hij haar terug in de ogen aan keek. Op dat moment zei ze hem dat hij gevaarlijk was, waarbij ze hem dan ook vroeg waarom hij haar niet gewoon had op gegeten. Hij hoorde de angst in haar stem. Het was iniedergeval wel duidelijk dat ze wel degelijk dingen over hem had gehoord, of iniedergeval over de gedaanteverwisselaars. Ze sloeg haar armen over elkaar heen, alsof ze een zelf verzekerdere houding probeerde aan te nemen. Maar Jarod wist wel beter. Zelfs in zijn mensen vorm kon hij de zintuigen van een hond nog gebruiken. ''Ik hou niet van zielig vlees'' Reageerde Jarod na even kalm op haar. Het kwam eruit alsof ze gewoon geen uitdaging voor hem was geweest, en dat was ook zo. Ze had zich gewoon aan hem over gegeven.
Na even leek ze licht wat meer te ontspannen, ze liet haar armen zakken waarna ze dan ook vroeg of hij wilde weten wie hij niet had vermoord. Licht trok Jarod een wenkbrauw op. ''Vroeg of laat vind ik ze'' Reageerde Jarod kalm op haar. Het leek hem ook gewoon niets te doen dat hij enkele mensen al het leven had ontnomen. Dat was ook min of meer zo, als hij zelf maar overleefde dan vond hij het best. Hij leefde hij alleen zo lang hij zich kon herinneren, waarom zou hij dat nu laten veranderen? Uiteindelijk stelde ze zich toch voor. Waarom? Wat was het doel daar van? Jarod keek voor een moment weg naar de waterval met een lichte onhoorbare zucht. Zijn blik ging daarna terug naar het meisje die Isobel noemde. ''Jarod'' Stelde hij zich dan ook aan haar voor.

_________________
avatar
Jarod
Admin

Aantal berichten : 29
Registratiedatum : 13-11-12
Leeftijd : 22

Paspoort
Leeftijd: 17
Partner: Love doesn't last long, if they know what monster you are..
Status: Gezond

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Ailey op zo dec 30, 2012 8:06 am

Ze was de soort van wolf gevolgd na zijn poging om los te komen, ze zag algauw dat het beest een soort van waterval opgeklommen was. Ze volgde dan ook om op de waterval te komen wat een harde klus was. Na een tijdje te blijven zitten op een rots waarbij ze niet verder kwam hoorde ze stemmen. Aandachtig luisterde ze naar de twee stemmen die elkaar voorstelde. Zouden er dan nog meer mensen zijn? Ze pakte met haar andere hand de volgende rots vast om hoger te komen maar het ging niet echt. Even gleed haar voet weg waarna een gil ontsnapte en ze gelijk haar ogen sloot van angst. Ze herstelde zich snel waarna ze weer een pauze nam op een rots. Hopend dat ze niks gehoord hadden, wat onmogelijk was, maar ze hoefde geen contact op dit moment.
avatar
Ailey

Aantal berichten : 12
Registratiedatum : 15-11-12

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Isobel op zo dec 30, 2012 9:57 am

Pas toen Isobel zich had losgetrokken uit zijn greep en een stukje weg was gelopen, deed de jongen zijn mond open. ''Pas op, of je valt'' Zijn ogen flitste even naar de plek waar ze stond en daarna keek hij haar weer aan. Isobel reageerde niet op zijn waarschuwing, als ze viel zou niemand haar missen. En de Gedaanteverwisselaar had haar toch al willen vermoorden.
Ze geloofde dat iedereen op de aarde was gezet om te leven voor iemand, maar aangezien iedereen waarvoor ze leefde al wel moest denken dat ze dood zou zijn... Kort schudde ze haar hoofd. Ze wilde niet denken dat iedereen waarvan ze hield zou aannemen dat ze dood was. Ze wilde dat ze de moed niet op zouden geven en haar bleven zoeken en haar van dit klote-eiland af te halen. Haar onderlip trilde. Nee, ze mocht nu niet gaan huilen.
Het kwam in haar op dat ze nog leefde, ze vroeg zich hardop af waarom hij haar niet had gebruikt als lunch. Isobel sloeg haar armen over elkaar, ze moest er zeker van zijn dat er geen tranen meer zouden komen. ''Ik hou niet van zielig vlees.'' Sprak hij nuchter. Isobel's oogleden knepen voor een kort moment samen. Wat bedoelde hij daarmee te zeggen? Ze haalde diep adem en wachtte.
Een korte stilte viel, terwijl Isobel overwoog of ze zich zou voorstellen. Een steek van pijn schoot door haar zij toen ze besloot zichzelf te introduceren en een haar houding ontspanner maakte. Haar armen bungelde langs haar lichaam en ze zette al haar gewicht op haar linkerbeen. "Wil je weten wie je niet hebt vermoord?" Haar stem klonk hees. ''Vroeg of laat vind ik ze'' Met opgetrokken wenkbrauw onderbrak de jongen haar. Isobel trok op haar beurt een wenkbrauw op. "Ik bedoel... Wil je weten wie... ik ben?" Hij had haar verkeerd begrepen, maar ze nam zichzelf niet kwalijk dat ze zinnen misschien wat raar formuleerde; de jongen tegenover haar was nog geen twee minuten gelden een hond geweest die haar probeerde te vermoorden. Zonder verder op antwoord te wachten zei ze: "Ik ben Isobel" Ze wist niet waarom ze zich had voorgesteld, maar ze wist ook niet waarom ze dat niet zou doen. Hij keek haar kant op. "Jarod."
Isobel sloeg onbewust haar armen weer over elkaar en flitste haar ogen weer naar de zijne. Ze moest toch even bijkomen van wat ze zojuist had meegemaakt. Eigenlijk moest ze nog even bijkomen van wat ze haar hele leven had meegemaakt. En de hond, die opeens kon zeggen dat hij Jarod heette, kwam dat kostbare moment voor haar verpesten. Isobel liep een stukje naar voren, plotseling toch bang om te vallen. Plotseling toch bang dat iemand haar zou laten vallen.
Snel draaide ze zich om en veegde een traan weg. Ze was kwaad dat die was ontsnapt. Boos haalde ze haar neus op, ze wilde niet huilen. Toen ze zich weer terug naar Jarod draaide, hoopte ze dat haar ogen niet rood zouden zijn of zo, hij hoefde niets te weten van haar bijkom-momentje. Plotseling draaide ze haar hoofd. Gilde er nu iemand? Haar wenkbrauwen trokken in een frons, daarna schudde ze haar hoofd. Ze had het zich vast verbeeld, bij het ruisen van de waterval. Welke idioot beklom er nu een stukje van de waterval? Isobel glimlachte. Zij.
Ze keek weer naar Jarod. "Dus... Jarod. Vertel eens, hoe ben jij hier terecht gekomen? Ik heb je niet zien zitten in het vliegtuig...?" Het was misschien nogal een overbodige vraag op dit moment, maar ongemakkelijke stiltes bevielen haar niet.


Laatst aangepast door Isobel op wo jan 02, 2013 11:59 pm; in totaal 1 keer bewerkt
avatar
Isobel

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 11-11-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Wauw. Ergens op de wereld.

Paspoort
Leeftijd: 21
Partner: The hardest part of dreaming about you, is having to wake up and remember you'r gone.
Status: Verwond

Profiel bekijken http://www.bitsandbites.actieforum.com

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Jarod op zo dec 30, 2012 2:33 pm

Jarod volgde elke beweging van haar lichaam. Hij was oplettend. Of iemand interessant was of niet, in de gaten houden deed hij ze altijd. Als ze van hem weg probeerden te komen dan zou hij alsnog in zijn dierlijke vorm veranderen en diegene grijpen. Hij kon niet anders wilde hij overleven. Voor Jarod bleef het dan ook niet onopgemerkt dat haar onderlip trilde. Nee toch? Zou ze nu gaan huilen. Alweer? Jarod slaakte even een lichte zucht. Daar had hij dus geen zin in. Maar of ze daadwerkelijk in tranen uit barstte kon hij niet zien. Ze sloeg haar armen over elkaar en draaide zich dan ook weg van hem. Met een licht wat opgetrokken wenkbrauw keek Jarod dan ook naar haar. Nu ze met haar rug naar hem toe stond zei hij haar dan ook dat hij niet van zielig vlees hield. Wat de reden voor die woorden was, was het beeld dat hij van haar nu voor zich zag. Hoe ze zich zo verdrietig op stelde, alsof ze niets meer aan kon. Het probleem was ook gewoon dat Jarod zich niet zou kunnen in leven in haar situatie. Hij had geen vliegtuig crash mee gemaakt, hij kende geen mensen die hem lief zouden hebben en hem uberhaubt zouden missen. Al dat hij kende was zijn alleenstaande leven.
Na dat te hebben gehad leek ze een besluit te nemen om zich meer ontspannen op te stellen. Ze vroeg hem dan ook al gauw of hij wilde weten wie hij niet had vermoord, echter vatte hij die woorden verkeerd op. Zij praatte namelijk over haar zelf. Jarod had het niet in de gaten gehad, misschien omdat het hem ook niet veel interesseerde. Jarod rolde dan ook eens met zijn ogen toen hij zag hoe het meisje hem aan keek met een opgetrokken wenkbrauw. Voor een moment sloeg hij dan ook zijn armen over elkaar heen. Waarom zou hij willen weten wie zij was? Wat zou hij er aan hebben? Verder kwam hij echter ook niet echt want ze stelde zich ineens voor. Haar naam was Isobel. Hij had niet verwacht dat ze zo snel dingen over haar zelf wilde los laten. Maar Jordan was ook niet helemaal achterlijk, hij kreeg dan ook wel zo'n vermoeden dat ze dingen probeerde los te krijgen bij hem. Nou dat kon ze vergeten. Niemand had ooit zijn vertrouwen kunnen krijgen, niet dat iemand het ook ooit durfde wanneer ze er achter kwamen dat hij een gedaanteverwisselaar was. Toch besloot hij zich ook maar voor te stellen. Het zou nog altijd beter klinken dat hij gewoon bij zijn naam werd genoemd in plaats van dat ze hem steeds een gedaanteverwisselaar zou noemen. En nu kon hij haar ook bij haar naam noemen, Isobel. Dat maakte het in ieder geval wel wat makkelijker.
Plotseling liep ze een stukje naar voren, weg van de rand. Alsof ze bang was dat er toch iets zou gaan gebeuren. Nou ja, hij moest zeggen dat het best verleidelijk was. Haar eraf duwen maar dat zou zonde zijn van het vlees toch? Ja het was niet zo gek dat hij zulke gedachten's had. Voor hem was het meer dan normaal. Plotseling ging haar hand naar haar gezicht. Jarod zuchtte eens. ''Huil je?'' Vroeg Jarod dan ook wat emotieloos aan haar, wat wel duidelijk maakte dat hij er verder geen moeite mee zou hebben. Uiteindelijk draaide ze zich wel weer naar hem toe. Er was verder niet heel veel opvallend's te zien. Echter gebeurde er wel wat anders opvallend's. Geheel uit het niets was er een gil te horen. Jarod keek dan ook gelijk om, ligt vernauwde zijn blik al wat. Jarod snoof eens en liep naar de rand toe waarna hij algauw omlaag keek. Jarod gromde licht wat binnensmonds, ja zelfs dat kon hij in zijn mensenvorm, zodra hij een gedaante ontdekte onder hen. ''Vind je het interessant om naar ons te luisteren?'' Vroeg Jarod dan ook al gauw genoeg aan wie het meisje ook maar was. Hij had zijn blik voor een moment dan ook van Isobel af gehouden tot dat ze al weer vragen aan hem aan begon te stellen. Hij keek dan ook om naar haar. Blijkbaar leek zij dieper te willen graven in zijn verleden, of in ieder geval zijn leven zo wie zo. ''Weet wat goed voor je is, ik kan je nog steeds afmaken'' Zei Jarod tegen haar, nu dat hij praatte en weer dichter bij haar in de buurt was waren zijn wat scherpere hoektanden zichtbaar. Vervolgens keek hij weer naar beneden om te zien dat wie daar ook zat antwoord zou gaan geven.

_________________
avatar
Jarod
Admin

Aantal berichten : 29
Registratiedatum : 13-11-12
Leeftijd : 22

Paspoort
Leeftijd: 17
Partner: Love doesn't last long, if they know what monster you are..
Status: Gezond

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Ailey op di jan 01, 2013 7:44 am

Ailey liet zich zakken op de rots wanneer ze zag dat ze ontdekt was. Ze zuchtte diep. Ze antwoordde dan maar ook op zijn vraag zodat ze niet te zwak leek. 'Toevallig wel ja,' zei ze toen. Ze stond weer op en probeerde weer wat omhoog te komen wat lukte dit keer. Ze zag toen ook dat er een meisje bij was. Ze stond op huilen leek het wel. Ze ging op de rand zitten wat niet de meest slimme plek was maar het ging nou eenmaal niet anders. 'Ailey,' zei ze richting de twee terwijl ze even naar het uitzicht keek. Het was nogal koud zo op de top. Ze slaakte weer een zucht, dit keer van vermoeidheid. Misschien was die waterval beklimmen niet het allerslimste wat ze had kunnen doen, gewoon omdat het ook een klus zou zijn om terug te gaan. Ook hield ze niet zo van hoogtes, maar omdat ze even in een dip zat was ze hem maar gaan beklimmen. Z'n moment dat niets je meer kan schelen, een moment dat dood of levend niet meer uitmaakt. Toch bedacht ze zich op de laatste rotsen en wou voor geen goud ter pletter neer vallen. Nu vroeg ze zich eigenlijk wel af hoe hun hier zijn gekomen, en waarom.
avatar
Ailey

Aantal berichten : 12
Registratiedatum : 15-11-12

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Isobel op wo jan 02, 2013 12:26 am

"Huil je?" Isobel had zich omgedraaid en even voor een seconde toegegeven aan haar verdriet, en Jarod begon al te zuchten. Was hij jaloers op haar of zo?Was hij er jaloers op dat zij haar gevoel kon uiten en hij in plaats daarvan steeds in een hond veranderde? Isobel haalde diep adem en draaide zich weer om. Ze wilde dat ze met nee kon antwoorden, of met een sarcastische opmerking, maar ze slikte haar woorden in en bleef hem maar aankijken, totdat ze dacht een vreemd geluid te horen. Fronsend draaide ze haar hoofde in de richting van het geluid en schudde toen haar hoofd. Ze had het zich verbeeld.
Om nogmaals een stilte te voorkomen, deed ze haar mond open en vroeg: "Dus... Jarod. Vertel eens, hoe ben jij hier terecht gekomen? Ik heb je niet zien zitten in het vliegtuig...?" Hij had vast niet in de gaten hoe erg ze haar best deed om dit ongemakkelijke moment goed te maken, om hem te leren kennen. Maar blijkbaar had hij daar geen begrip voor. Hij had zich al van haar afgekeerd en hij boog zijn hoofd over de rand van de rots. Vragend keek Isobel toe.
Gek genoeg schrok ze niet toen er een lichte grom ontsnapte uit zijn mond, misschien was ze al zo snel gewend geraakt aan haar omgeving. Hij schreeuwde naar beneden: ''Vind je het interessant om naar ons te luisteren?'' Uit nieuwsgierigheid naar de gesprekspartner van Jarod, zette ze nog een stap dichterbij en keek voorzichtig over de rand. Ze kon het niet zo goed zien vanuit hier, de overhangende rotsen blokkeerde haar gezichtsveld. Een stem antwoordde terug: "Toevallig wel ja." Het klonk nogal bijdehand. Isobel keek naar Jarod. "Ken je..."
''Weet wat goed voor je is, ik kan je nog steeds afmaken'' Onderbrak hij haar. Zijn scherpe hoektanden werden zichtbaar. Isobel hief haar handen als teken dat ze haar mond al zou houden. Ze vroeg zich af hoe de persoon bij de stem er uit zou zien.
Ze kreeg al gauw genoeg antwoord toen de persoon zich omhoog hees en op de rand kwam zitten. Het was een meisje, met blond haar en blauwe ogen en een mooi, engelachtig gezichtje. Ze leek het perfecte totaalbeeld van waar jongens op zouden vallen. "Ailey." Stelde het meisje zichzelf voor. Zelfs haar stem paste bij hoe ze eruit zag.
Isobel en zij zuchtte gelijktijdig. Het meisje misschien van vermoeidheid, zij om het perfecte uiterlijk van het meisje, iets waar zij nooit over zou beschikken. Isobel kende weinig mensen met blond haar, waar nu weer twee bij waren gekomen. Als ze beide deze personen bekeek, viel het haar op hoe haar uiterlijk afweek. Met een ademhaling was ze terug op de plaats waar van haar werd verwacht dat ze zichzelf zou voorstellen. En waarom zou ze het ook niet doen, ze had zich nu toch al een keer voorgesteld, daar zou vast wel een tweede bij kunnen. "Ik ben Isobel. Aangenaam." Ze glimlachte vriendelijk naar Ailey. Misschien zou zij, in tegenstelling tot Jarod, wel een gesprek waarderen. Isobel hoopte van wel, ze had afleiding nodig op dit moment.


Laatst aangepast door Isobel op wo jan 02, 2013 11:59 pm; in totaal 1 keer bewerkt
avatar
Isobel

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 11-11-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Wauw. Ergens op de wereld.

Paspoort
Leeftijd: 21
Partner: The hardest part of dreaming about you, is having to wake up and remember you'r gone.
Status: Verwond

Profiel bekijken http://www.bitsandbites.actieforum.com

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Jarod op wo jan 02, 2013 1:45 am

Jarod had haar gevraagd of ze huilde. Zodra ze zich omdraaide keken ze elkaar aan. Maar daar bleef het bij, echter wist Jarod al wel genoeg. Voor haar moest het een frustratie zijn om hier te zijn. Met een onbekende jongen die ook nog eens gedaanteverwisselaar was en haar zou kunnen doden wanneer hij er zin in had, daarbij was ze op een geheel onbekend eiland zonder diegene die ze lief had. Jarod zou zich nooit kunnen voorstellen hoe dat moest voelen. En zich er in verdiepen zou hij zich ook niet, niet voor nu tenminste. Het plotselinge geluid dat zeker afkomstig moest zijn van een menselijk wezen onderbrak het moment dat ze elkaar aan keken. Jarod richtte zich dan ook gelijk op het geluid en liep naar de rand van de rotswand waar hij en Isobel op stonden. Hij kwam bij de rand staan en keek omlaag. Langzaam aan ging hij door zijn hurken en zette hij een hand op de grond neer zodra hij een gedaante van een meisje leek te zien. Ze was niet erg ver onder hen, wat betekende dat ze op een gevaarlijke hoogte van de grond beneden haar was. Wat deed ze daar? Waarom bleef ze er uberhaubt zitten. Jarod had in ieder geval niet het idee dat zij een gedaanteverwisselaar was. Weer een mens, misschien kon het interessant worden nu, misschien ook niet. Jarod besloot dan ook op het meisje te reageren. Na zijn woorden reageerde het meisje nogal simpel op hem. Het leek haar niet veel uit te maken. Jarod trok even licht een wenkbrauw op waarna hij recht stond zodra het meisje weer verder naar boven leek te willen komen. Jarod deed dan ook een paar stappen naar achteren zodat ze er langs zou kunnen.
Ondertussen leek Isobel verder contact met hem te willen zoeken maar hij kapte dat dan ook af. Isobel leek te willen graven naar de persoon wie hij was. Hij had daar geen behoefte aan, niet nu tenminste. Het kostte ook heel wat doorzettingsvermogen en moeite om iets echt zinnigs bij hem los te krijgen. Door zijn reactie hield Isobel dan ook al gauw haar handen op als teken dat ze haar mond zou houden. Jarod keek voor een moment nog naar haar waarna zijn blik op het meisje viel die ondertussen naar boven was gekomen en op de rand kwam zitten. Plotseling herkende Jarod het meisje, die zich voorstelde als Ailey. Ze was het meisje van het moeras. Jarod keek voor een moment weg en snoof eens waarna zijn blik terug naar haar ging. Ineens kleurde zijn ogen donkerder en veranderde hij terug naar zijn honden vorm. Licht gromde hij wat. Hij had wel genoeg stil gestaan nu. Daarbij was hij dat water ook wel een beetje zat. Jarod gedraagde zich niet snel angstig maar er was een ding waar hij niet blij van werd, omdat hij het ook niet kon. Hij kon niet zwemmen. Hij waagde zich wel bij de rand, of hij nou uit zou glijden of niet maar als hij in het water zou vallen was het gebeurt. Jarod wist ook niet hoe het kwam. Honden waren namelijk prima zwemmers maar op een of andere manier was dat het enige ding wat hij van zijn mensen vorm naar zijn honden vorm mee nam. Net zoals andersom hij de scherpe hoektanden kon hebben wanneer hij mens was. Zijn blik vestigde zich op de twee meisjes. Een van hen, een van hen kon wel gemist worden toch? Hij voelde zijn honger dan ook weer terug komen.

_________________
avatar
Jarod
Admin

Aantal berichten : 29
Registratiedatum : 13-11-12
Leeftijd : 22

Paspoort
Leeftijd: 17
Partner: Love doesn't last long, if they know what monster you are..
Status: Gezond

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Ailey op wo jan 02, 2013 5:45 am

Ailey glimlachte terug naar het meisje die zich zelf voorstelde als Isobel. Ze zag er aardig uit, ze had iets speciaals over zich. Ze wist niet precies wat maar ze ging niet verder op haar gedachten in. Daarna bekeek ze de jongen, die daarna snel wegkeek en snoof. Na een paar seconde veranderde hij in een honden vorm. Ze spreidde haar ogen even ver open en kroop wat naar achter terwijl het beest gromde. Haar leven of dood mood was dan ook al lang weg, en ze gaf immers wel om haar leven dus sloot ze haar ogen even. Het was niet handig om te doen, zeker omdat het niet helpte. Ze bekeek de wolf even en zag toen dat het inderdaad dezelfde was van het moeras. Ondankbaar ook nog, ze had hem nog wel geholpen. Ze wist dat ze er op de een of andere manier aanging, of ze viel van een rots, of ze werd opgegeten. En zo kon ze de angst nog duizend keer groter maken door aan dingen te denken die haar op konden eten. Ze slaakte weer een zucht, dit keer van angst. Starend keek ze in de ogen van de wolf en draaide haar hoofd toen om naar Isobel. Zij zou vast de zelfde angsten hebben, wat ook wel logisch is als er een z'n beest voor je staat. Nee, dit had ze niet van haar vakantie gedacht.
avatar
Ailey

Aantal berichten : 12
Registratiedatum : 15-11-12

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Isobel op wo jan 02, 2013 11:57 pm

Nadat Isobel zichzelf netjes had voorgesteld en ze met moeite was gaan zitten, nam ze eigenlijk niet aan dat Jarod haar voorbeeld zou volgen. In plaats van zichzelf voor te stellen, veranderde hij voor de tweede keer. De hond leek wel groter te zijn dan Isobel zich kon herinneren. Ze dacht angst gezien te hebben in zijn donker geworden ogen terwijl zij en Ailey achteruit deinsde. Helaas zag ze ook dezelfde honger in zijn ogen en deze keer zou hij er geen gras over laten groeien als Isobel niet snel iets deed.
Als hond was hij niet Jarod. De hond zou een van hen en misschien zelfs wel beide als maal gaan gebruiken. Hij was niet zichzelf. Ook al leek de Jarod in zijn menselijke vorm ook niet veel te geven om andermans levens, er moest gewoon iets in hem zitten wat dat wel deed. En dat stukje in hem probeerde Isobel al hun hele menselijke ontmoeting naar boven te krijgen. Hij was bang om toe te geven aan zichzelf. Bang... Naast haar stond Ailey, die dat ook behoorlijk leek te zijn. Wat niet zo gek was natuurlijk. Ze moest nu snel iets ondernemen, ook al gaf zijzelf niet zoveel meer om het laatste bezit wat ze nog had, haar leven, maar er bestond een kans dat ze dat van Ailey nog kon redden.
Plotseling kreeg ze een ingeving. Ieders angst was gelijktijdig zijn zwakte. Isobel moest bedenken waarvoor hij zo bang geweest kon zijn. Misschien voor het meisje, misschien hadden ze al eerder een ontmoeting gehad, of was Ailey niet wie Isobel dacht dat ze was. Zou het dan niet raar zijn dat Jarod nu juist niet bij haar weg wilde rennen? Haar ogen flitste naar Ailey. Nee, dat kon het niet zijn. En toen naar de hond.
Was hij bang om van de rotsen af te vallen en te pletter te vallen of te belanden in het water? "Water..." Fluisterde Isobel. Misschien had ze het mis, maar ze moest nu toch echt iets doen. "Ailey... zie je die boomstam daar...?" Ze sprak zo zacht mogelijk, haar ogen gericht op de hond. Voorzichtig en langzaam stak ze haar hand uit in de richting van een omgevallen boomstam. Hij had het nut van een soort dam. Als ze die omgeduwd zouden krijgen zou er een tweede waterval ontstaan, van het water dat zich daar in de loop van de jaren had opgestapeld. Ze keek Ailey aan. Gaat dat lukken? vroegen haar ogen. Ze wachtte niet op Ailey's antwoord, maar schuifelde voorzichtig een rots richel af, op weg naar de boomstam.
Ze zou nog maar een klein stukje hoeven te lopen... Opgelucht zuchtte ze toen ze haar doel bereikte.
avatar
Isobel

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 11-11-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Wauw. Ergens op de wereld.

Paspoort
Leeftijd: 21
Partner: The hardest part of dreaming about you, is having to wake up and remember you'r gone.
Status: Verwond

Profiel bekijken http://www.bitsandbites.actieforum.com

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Jarod op do jan 03, 2013 12:25 am

Jarod zag hoe Ailey haar ogen wijd open spreidde. Ja hij was het, de hond uit het moeras. Dat mocht ze best weten, of uberhaubt flink beseffen. Beseffen dat ondanks ze hem had willen helpen er geen bedankje kwam. Zo was dat voor hem hier. Je moest je grenzen verleggen om hier te willen overleven. En Jarod had geen behoefte aan gezelschap. De twee afmaken leek de enige optie om zijn eigen honger te stillen. Jarod voelde de starende ogen van Ailey en die van hem. Voor een moment bleef hij haar dan ook aan kijken. Maar het slechtste wat je kon doen was een wild dier in de ogen aan blijven kijken. Jarod gromde dan ook wat feller terwijl hij op hun afliep. Zijn nekharen stonden algauw weer recht op, om weer dreigender over te komen. Maar dat liet dan ook weer zien hoe erg hij dit meende.
Zijn blik viel daarna even op Isobel om te zien hoe het met haar ging, waarschijnlijk niet veel anders dan Ailey. Dat zou tenminste een logische reactie zijn voor mensen zoals zij. Echter wat hij niet wist was dat Isobel al bezig was met hem, en om zo dan ook een plan te bedenken. Want zij bleek de angst in zijn ogen al gevonden te hebben. Zijn angst voor water, of om er iniedergeval in te vallen. Plotseling merkte Jarod op dat Isobel haar lippen wat bewogen. Wat zei ze? Zouden het enkel angst uitgesproken woorden zijn of zou ze zich bedenken hoe ze hier weg konden komen. Nou jammer voor hen want Jarod was echt niet van plan om hen te laten gaan, zij alle twee niet. Echter jammer voor hem leek Isobel de oplossing gevonden te hebben, en daarbij dan ook de angst die hem zo tergde.
Er kwam ineens meer beweging in Isobel haar lichaam. Ze schuifelde langzaam aan weg van Ailey een rots richel af naar.. Nu zag Jarod waar Isobel op doelde. Zijn ogen verwijdde dan ook. De dam! Als ze de dam weg haalde was het gebeurt voor hem. Jarod gromde diep en zette het dan ook gelijk op een rennen naar Isobel toe. Echter was hij wel verplicht om vaar te minderen bij de richel, maar hoe dan ook zou hij haar grijpen. Dat plan van haar mocht niet door gaan.

_________________
avatar
Jarod
Admin

Aantal berichten : 29
Registratiedatum : 13-11-12
Leeftijd : 22

Paspoort
Leeftijd: 17
Partner: Love doesn't last long, if they know what monster you are..
Status: Gezond

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Ailey op do jan 03, 2013 1:04 am

Ailey wendde haar gezicht snel af toen de wolf weer begon te grommen.
Ailey keek wat paniekerig van de wolf naar Isobel. Na een tijdje zei ze wat zachts in haar oor. Iets met een boomstam, Ailey begreep er niet veel van maar ze moest helpen. Langzaam schuifelde Isobel voor haar langs en Ailey was dan ook van plan om op te staan. Niet lang erna zag ze de hond in beweging komen en op Isobel afrennen. 'Pas op!' Riep Ailey dan ook en kwam zelf ook in beweging. Haar schoenen klikte op de rotsachtige waterval. Ze pakte dan ook zo snel mogelijk het vel van de wolf. Ze dacht er eigenlijk niet bij na, maar ze wou niet eenzaam overblijven op dit eiland. En aan zelfmoord denken was niet haar grootste hulp. Ze had geen idee wat ze aan het doen was, en dat kon wel haar dood zijn. Ailey was niet z'n snelle denker en had dan ook geen idee wat ze moest doen. Nog steeds hield ze het vel van het beest stevig in haar hand vast. Daarna liet ze los, hopend dat het beest een soort van inzakte. Niet dat het doodging, maar even een black-out had or something. Ailey stond daar een beetje radeloos kijkend naar Isobel.
avatar
Ailey

Aantal berichten : 12
Registratiedatum : 15-11-12

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Isobel op za jan 05, 2013 3:32 am

Hijgend stond Isobel bij de dam, wachtend totdat Ailey ook zou komen. Alleen zou ze dit niet kunnen doen, ze had haar hulp nodig. Net toen Ailey in beweging kwam, had het beest haar plannetje door. Misschien had hij als hond toch iets menselijks in zich zitten. Isobel's adem stokte in haar keel toen ze de hond op zich af zag komen stormen.
Ze moest actie ondernemen, maar toch stond ze verstijfd van angst. Isobel had altijd het idee dat ze gemakkelijk zou kunnen toegeven als ze de dood recht in de ogen zou kijken, zeker als er om haar heen geen dierbare personen meer te vinden waren, maar blijkbaar was dat niet zo.
Haar instinct schreeuwde haar van alles toe maar ze kon niets dan stil blijven staan. Ze wist dat het niet slim zou zijn de hond recht in de ogen te kijken, maar toch deed ze het. Misschien probeerde ze zijn menselijkheid te ontdekken in zijn enigszins overeenkomende ogen met zijn menselijke gedaante. Hij bleef maar door rennen en leek nooit te willen stoppen. Plotseling begon Ailey te rennen riching de aanvaller en viel hém aan. Waar was ze in hemelsnaam mee bezig? "Ailey!" gilde ze. Haar ogen flitste naar de dam en terug. Ze moest iets doen. Ze haalde diep adem en schopte met al haar kracht tegen de boomstronk. Ze hoorde iets kraken wat zowel haar voet als de dam kon zijn. Eigenlijk wist ze niet of ze Ailey wel kon redden als ze dit deed. Maar als ze niets deed zou Ailey  sowieso de dood vinden. Isobel haalde haar been nog eens uit. Daarna zette ze haar handen tegen de stam en duwde de ene helft weg van de andere. Ze sprong opzij. Water klotste tussen de twee stammen door. Hijgend klom Isobel op een rots waar van uit ze de hond en Ailey goed kon zien. Het water kwam op
ze afgerold. Isobel maakte haar beslissing en pakte Ailey bij haar hand, zodat ze niet onderschept zou worden door het water en meegenomen. Even aarzelde ze. Toen haalde stak ze haar hand uit naare hond. Ze hoopte vurig dat hij snel weer Jarod zou worden, want daarvoor had ze hem gered.
            
avatar
Isobel

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 11-11-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Wauw. Ergens op de wereld.

Paspoort
Leeftijd: 21
Partner: The hardest part of dreaming about you, is having to wake up and remember you'r gone.
Status: Verwond

Profiel bekijken http://www.bitsandbites.actieforum.com

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Jarod op za jan 05, 2013 5:51 am

Jarod zag hoe hij dichter en dichter bij Isobel kwam. Hij ontblootte zijn tanden dan ook wat meer. Nu zou hij haar grijpen, dat was zeker. Echter vergat hij even dat Ailey toch nog de moed nam om Isobel te beschermen. 'Pas op!' Hoorde hij plotseling naast zich en op dat moment werd hij bij zijn vel gegrepen bij zijn nek. Een felle grom, gemengd met een blaf, ontsnapte uit zijn bek. Wat dacht ze wel niet aan hem te willen komen? Jarod draaide zijn kop dan ook om naar Ailey en een kille blik was zichtbaar in zijn ogen. Hij probeerde te grijpen naar haar handen maar dat ging moeilijker omdat ze bij zijn nekvel zat. En natuurlijk kon hij zijn kop niet helemaal omdraaien. Echter bleef er dus nog maar een optie over. Hij moest terug veranderen naar zijn mensen vorm wilde hij vrij komen uit de greep van Ailey. Ze kon hem immers niet bij zijn menselijke huid vast grijpen. Zo ruim zat hij niet in zijn vel. En al had het wel gekund had hij haar op die manier ook wel makkelijker weg kunnen duwen.
Plotseling werd Jarod wakker geschud door een gil. Jarod keek op en merkte al gauw genoeg dat het van Isobel kwam die natuurlijk had opgemekrt dat Ailey hem vast had gegrepen. Dat zorgde er dan ook voor dat ze sneller de dam probeerde los te krijgen. Jarod gromde weer wat terwijl zijn blik verstrakte. Hij moest er wat aan doen anders eindigde het voor hem hier. Misschien dat hij van zijn honden vorm nog snel naar zijn mensen vorm kon veranderen en dan weer terug? Hij besloot er maar niet te lang over na te denken. Jarod sloot zijn ogen en veranderen naar zijn mensen vorm, zo kwam hij dan ook los van Ailey. Jarod stapte snel weg van haar en veranderde vervolgens naar zijn dierlijke vorm om zijn plan voort te zetten en Isobel te grijpen.
Maar op dat moment leek zijn plan te vergaan, letterlijk. Luid gekraak was te horen. Jarod zijn blik flitste richting de dam die brak. Nee.. ging het dan ook gelijk door Jarod zijn gedachten heen, want praten als hond kon hij niet. Het water brak los en sloeg hem weg van de twee voordat hij zich nog op hen zou kunnen richten en een hand van Ailey of Isobel kon vast grijpen. Jarod kneep zijn ogen dicht terwijl het water hem met behoorlijk kracht mee trok. Voor een moment kon hij zijn adem in houden. Tot dat zijn behoefte naar zuurstof echt terug kwam. Zijn ogen sperde dan ook open en hij begon te slaan met zijn poten in het water in een poging boven te komen. Hij moest aan zuurstof zien te komen. Een hoop bellen ontsnapte uit zijn bek zodra het laatste beetje zuurstof vrij kwam. Langzaam aan vielen zijn ogen steeds verder dicht en begon hij het bewustzijn te verliezen door de flinke druk die het water gaf.


Laatst aangepast door Jarod op za jan 05, 2013 8:14 am; in totaal 1 keer bewerkt

_________________
avatar
Jarod
Admin

Aantal berichten : 29
Registratiedatum : 13-11-12
Leeftijd : 22

Paspoort
Leeftijd: 17
Partner: Love doesn't last long, if they know what monster you are..
Status: Gezond

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Ailey op za jan 05, 2013 6:50 am

Ailey ging mee met de sterke vloed van het water waardoor ze zichzelf openhaalde aan een uitstekende rots. Met haar ogen dicht dreef ze door het water en raakte nogal in paniek van het water dat haar zuurstof wegnam nadat ze het ergste gedeelte hadden gehad, kwam Ailey boven water en probeerde zich ergens aan vast te grijpen. Helaas was er niks dichtbij om zich aan vast te klemmen. Ze keek angstig om zich heen of ze Isobel en het beest kon zien. Naja beest, ze wist eigenlijk niet eens wat het was. Aangezien ze niet kon nadenken over wat er net gebeurd was, plotseling veranderde hij snel naar zijn menselijke gedaante waardoor hij snel ontsnapte aan haar harde greep en zo snel hij veranderde, veranderde hij ook weer terug. Ze zuchtte snel waardoor ze een slok water naar binnen kreeg.
avatar
Ailey

Aantal berichten : 12
Registratiedatum : 15-11-12

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Isobel op zo jan 06, 2013 3:12 am

Doordat ze twijfelde, was ze net te laat om de hond vast te grijpen. Snel schudde ze haar hoofd om bij de realiteit te komen en greep Ailey steviger vast. Als ze hem nog konden redden, moesten ze dat samen doen. Ze plaatste haar voet achter een stevige boomwortel en trok Ailey met moeite omhoog. De druppels die uit Isobel's donkere haar vielen kleurde de rots donkerder. Nu moest ze nog een plan bedenken, en snel ook. Ze legde haar handen op Ailey's schouders en keek haar aan. "Ben je oke?" vroeg ze aan haar. Haar ogen flitste even naar het water. Hoe snel zou het stromen? Hoe snel zou de hond of Jarod weg drijven?
De gedachten raasde door haar hoofd. Meestal kwam er vanzelf wel een bovendrijven die het helderst was, maar nu kon ze helemaal niet rustig nadenken. Ze haalde diep adem om haar stress en beetje onder controle te krijgen. Haar handen gingen langzaam van Ailey's schouders naar haar hoofd, die ze aan de zijkanten boven haar oren legden. Ze probeerde de gedachten die ze had een voor een te beluisteren zodat het niet meer zo'n brij zou zijn. Daar kreeg ze alleen maar hoofdpijn van.
Een ding wist ze in ieder geval zeker; ze zou niet weggaan zonder dat ze hem hadden, of hij nou Jarod was of niet. Falen was geen optie als het ging om iemands leven. Ook al was degenen af en toe een moordlustige hond.
Ze liet haar handen weer zakken en keek Ailey weer aan, om te zien of zij hetzelfde zou denken. "We proberen het gewoon." Fluisterde ze. "Volg mij!" Ze hield niet van commando's uit spreken, maar aangezien Ailey net een gigantische hond aan had gevallen, leek het haar even nodig zodat ze niet haar eigen plannen ging trekken.
Isobel draaide zich om en aarzelde geen moment om naar de rots tegenover de plaats waar ze stonden te springen. Een rij rotsen stonden achter elkaar in het midden van de stroming. Als een van hun zou uitglijden waren ze er geweest, maar als ze niets deden eigenlijk ook.
Opgelucht slaakte ze een zucht toen ze haar doel had bereikt, een puntige laatste en brede rots, die uitzicht bood over waar het water in de afgrond stortte. Ze wist niet of ze de hond, die nu misschien wel weer Jarod was, was gepasseerd. Ze kon niet letten op waar ze naar toe sprong en tegelijkertijd op hem. Het enige wat ze konden doen, was hopen dat hij nog voorbij zou komen drijven en ze daar nog bij zouden kunnen komen.
avatar
Isobel

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 11-11-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Wauw. Ergens op de wereld.

Paspoort
Leeftijd: 21
Partner: The hardest part of dreaming about you, is having to wake up and remember you'r gone.
Status: Verwond

Profiel bekijken http://www.bitsandbites.actieforum.com

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Jarod op zo jan 06, 2013 8:25 pm

Jarod voelde de kracht van het water zijn lichaam verder weg voeren. Van Isobel. Van Ailey. Jarod kneep zijn ogen dicht en zag flits van Isobel haar hand die hem nog had willen pakken. Waarom? Waarom zou ze hem willen helpen nadat zij de reden was van het breken van de dam? Jarod klemde zijn kaken even op elkaar. Hij had geen idee waar hij was. Zijn adem was hij kwijt. En langzaam aan begon de druk steeds meer op te voeren maar voelde zijn lichaam met de minuut slapper. Hij begon het bewustzijn te verliezen en dat was een slecht teken. Het laatste wat hij wilde was sterven in het water. Als hij nou eens mens was.. Helaas kon hij de kracht niet opbrengen om terug te veranderen naar zijn mensen vorm. Het was namelijk niet zo dat hij dat even moeiteloos kon doen. Langzaam aan verslapte elke spier in zijn lichaam en zakte ook zijn gedachten weg. Het beeld werd zwart, de wereld sloot zich voor hem.
Plotseling kwam het lichaam van Jarod boven gedreven. Maar niet alleen dat nu hij van de wereld was en hij officieel mens was veranderde hij dan ook weer terug naar zijn menselijke vorm. Het lichaam van Jarod dreef met het nu wat meer gekalmeerde water mee. Echter zou de kalmte niet blijven. Jarod kwam steeds dichter bij de afgrond. Als hij daar naar beneden stortte was het zeker weten gebeurt. Toch hoefde het zijn einde niet te zijn. Zijn lichaam dreef namelijk langs de rotsen waar Isobel op stond. Als hij geluk had kon ze hem zien. Niet dat het zeker was of hij er blij om zijn als zij hem eruit zou halen aangezien zij diegene was geweest die voor deze situatie had gezorgd. Maar goed hij zou er nu toch niets weten in te brengen nu hij totaal van de wereld was, en eigenlijk stervende als er niet snel iets aan de situatie verandert werd.

_________________
avatar
Jarod
Admin

Aantal berichten : 29
Registratiedatum : 13-11-12
Leeftijd : 22

Paspoort
Leeftijd: 17
Partner: Love doesn't last long, if they know what monster you are..
Status: Gezond

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Ailey op zo jan 27, 2013 7:39 am

Ailey voelde de handen van Isobel op haar schouders en langzaam aan voelde ze het bij haar hoofd. Haar blik keek van links naar rechts, maar op een gegeven moment riep ze dat Ailey haar moest volgen. Ailey gehoorzaamde snel, aangezien ze geen idee had wat ze alleen had moeten doen. Ze volgde Isobel braaf naar de volgende rots waar als het goed was Jarod langs zou moeten drijven. Toch had ze geen idee waar hij was, tot ze hem een paar meter van hun vandaan aan zag komen drijven. Met haar ene hand tikte ze Isobel een paar keer hard aan waarbij ze haperte in haar woorden. 'Daar is hij,' zei ze haastig terwijl ze op de rots ging zitten om dichterbij hem te komen. Ze vroeg zich af of ze het water in zou springen. Ook dat was niet het slimste idee om iemand te redden maar toch had ze de neiging. 'Ik ga erin,' herhaalde ze een paar keer tegen Isobel zonder enige actie te tonen. Ze twijfelde, of haar eigen leven opofferen net zo goed was als een leven redden. Het klonk erg egoïstisch, dat ze misschien ook wel was. Maar ze meende het echt wat ze dacht. Ze keek Isobel angstig aan.
avatar
Ailey

Aantal berichten : 12
Registratiedatum : 15-11-12

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Isobel op di jan 29, 2013 2:59 am

Haar hart bonkte in haar keel en haar ademhaling klonk gejaagd. Het enige waarop ze zich nu kon focussen was de wond op haar heup, die vreselijk brandde. Hijgend stond Isobel met haar handen op haar maag dubbel gevouwen op de rots het dichtstbij de door haar veroorzaakte waterval. Die vervloekte wonden beperkte haar ook in alles. Maar nu zou dat niet gebeuren. Ze mocht het niet laten gebeuren. Toen ze bijna de kracht had verzameld om weer overeind te gaan staan, schrok ze zich rot van een gestalte vlak naast haar. Ailey was haar blijkbaar op de voet gevolgd. "Jezus... Een fluistering rolde over haar lippen zonder dat ze erbij nadacht. Als het haar ontgaan was dat Ailey haar gevolgd was, wat was haar dan nog meer ontgaan? Wild keek ze om zich heen, turend over de woeste stroming. Haar maag stond op het punt zich om te draaien. Waren ze te laat? Nee dat kon niet... Voor de tweede keer liet Ailey haar paniek opspelen door Isobel een paar keer aan te tikken met haar hand. Angstig keek ze naar haar om en luisterde naar een verklaring. "Daar is hij." De woorden rolde in een snel tempo over haar lippen, wat wel moest zeggen dat hij dichtbij was. Meteen keerde Isobel haar hoofd weer van de waterval af, om Jarod te zoeken. Tenminste, ze hoopte dat hij Jarod was. Wat moest ze nou als het niet zo was? Dan... Ze moest niet zo stressen. Een paar keer haalde ze diep adem en zette haar blik op scherp. Daar was hij! Isobel slaakte een zucht van opluchting toen ze zag dat het lichaam van Jarod op het water dreef. Vervolgens raakte ze weer in paniek, hij was akelig dicht bij de waterval, die hem meters ver naar beneden zou storten. Ailey was inmiddels op de rand van de rots te klimmen en Isobel maakte daaruit op de ze aanstalten nam om een plan uit te voeren. Snel boog ze voorover, waarbij ze de sterretjes die voor haar ogen dansten negeerde en pakte Ailey's schouder beet. "Ik ga erin." Hoewel haar stem vastbesloten klonk, voerde ze -godzijdank- haar plan niet uit. Isobel's hoofd tolde. Wat moest ze doen als er geen plan uit haar hoofd kwam rollen waarbij ze iedereen in leven konden houden? Een ding was zeker, ze kon Ailey niet in het water laten gaan. Hoewel ze haar pas net kende, wist ze dat dat fout zou gaan. "Nee!" Siste ze tegen haar. "Dan storten jullie straks alle twee nog naar beneden!"
Haar hoofd werkte razendsnel, op zoek naar een of ander plan, wat dan ook. Haar oog viel op een lagere steen, tegen de rots aan.
Dit was haar enige kans.
"Ik ga naar beneden, maar zorg ervoor dat ik niet val." Ze pakte Ailey's hand vast om te zorgen dat ze grip had en klom een stukje omlaag over de glibberige stenen. Ze wierp een blik achterom en liet Ailey los, die haar angstig aankeek. "Blijf daar." Het was raar, hoe erg een noodsituatie een mens kon veranderen. Haar hartslag versnelde toen ze een stukje naar beneden moest springen en bijna uitgleed. Nog een steen lager en ze zou Jarod vast kunnen grijpen als hij voorbij zou komen. Uiterst voorzichtig zocht ze haar weg naar beneden. Plotseling gleden haar voeten weg onder de harde en dodelijk gladde stenen. Met een ijselijke gil viel ze in het water. De stroming trok aan haar, daagde haar uit de waterval af te vallen of haar te laten verdrinken. Het ijskoude water drong door tot in haar botten en duwde tegen haar bewustzijn. Maar zo ver zou ze het niet laten komen. Met alle kracht die ze in zich had zocht ze een weg naar boven, naar het oppervlakte wat Isobel en Jarod beide veiligheid zou kunnen bieden. De adem die in haar longen zat zou er niet lang meer mee door kunnen en zij en Jarod kwamen steeds dichterbij de waterval...
Snakkend naar adem kwam Isobel boven. Tijd om zich te oriënteren had ze niet, ze moest Jarod te pakken zien te krijgen. Haar armen kwamen als vanzelf maar met moeite in beweging toen hij haar gezichtsveld binnenkwam. Haar armen omklemde hem terwijl ze probeerde zo snel mogelijk weg te komen bij de naderende dreiging van de waterval. Isobel's verkleumde vingers zochten houvast aan het eerste veiligheidsoogpunt wat ze maar kon bedenken. Ze bad dat het een rots was vanwaaruit Ailey ze enige hulp kon bieden. Met de laatste kracht die ze in zich had, hees ze zichzelf en Jarod op de harde, koude ondergrond en toen verloor ze haar bewustzijn. Godzijdank. Ze had het gehaald.
avatar
Isobel

Aantal berichten : 40
Registratiedatum : 11-11-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Wauw. Ergens op de wereld.

Paspoort
Leeftijd: 21
Partner: The hardest part of dreaming about you, is having to wake up and remember you'r gone.
Status: Verwond

Profiel bekijken http://www.bitsandbites.actieforum.com

Terug naar boven Go down

Re: Waterfall of teardrops.

Bericht van Gesponsorde inhoud


Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Go down

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven


 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum